Afgelopen dinsdagmorgen vond ik tot mijn grote verdriet een dood eksterjong in mijn tuin. Het lag onder het raam, dus ik nam maar aan, dat het daar tegenaan gevolgen was, ook al zag ik daar geen "afdruk" van op het glas. Toen ik het opraapte, omdat ik het niet zo fris vond om het daar in de tuin te laten verrotten, merkte ik wel, dat het nekje niet gebroken was. Maar ja…zoveel jonge vogels vliegen zicht te pletter, dus ik nam aan dat dit ook bij dit vogeltje gebeurd was.

Tot mijn verbazing zie ik gisteravond weer ene eksterjong in de tuin. Geen ouders te bespeuren. Tja..het zag er nog goed uit, hopte rond, dus ik dacht: ik laat je zitten. Je ouders komen vast wel voor je terug.

Vanochtend zie ik dat het er niet één , maar twee jongen zijn. Een beetje verfomfaaid zitten ze in de regen. Het hopt en piept, maar ik zie weer geen ouders. Ik ga ervan uit, dat ze op eten uit zijn en maak een foto van één van de ukkies op het stoepje bij mijn keukendeur.

Vanmiddag kom ik thuis, ligt er wéér een ekstertje dood. Ik zag de laatste nog in de tuin zitten en besloot, dat het echt tijd was om in te grijpen. Kennelijk hebben de ouders ze toch in de steek gelaten en ik wilde het niet op mijn geweten hebben, om de laatste ekster komend weekend óók aan zijn of haar einde te zien komen.

Ik belde de plaatselijke dierenbescherming ( waarvan ik lid ben) en legde het verhaal uit. Als het me lukte de ekster te vangen, kon ik hem/haar daar brengen voor verdere zorg. Dus…zo gezegd, zo gedaan.

Kleine ekster nummer 3 zit nu bij de dierenbescherming en gaat naar de vogelopvang. Ik hoop, dat het deze jongeling wél goed vergaat. Maandag zal ik es bellen hoe het ermee is.
Hier nog een foto van de kleine, vlak voor ik het wegbracht. Je kunt nog nét een oor van Duuf zien, die het gebeuren met een meer dan gemiddelde belangstelling gadesloeg.